Yke Zuithoff: Nederlandse Antillen
In de master Architectuurgeschiedenis en Monumentenzorg van de Universiteit Utrecht is ook periode voor het lopen van een stage ingebouwd. Ik wilde mijn stage graag in het buitenland volgen. Na een gesprek met Lex Bosman, mijn stagebegeleider, viel mijn oog op een poster van ICOMOS Shared Built Heritage Student Help Desk. Het idee onderzoek te doen naar Nederlandse architectuur in het buitenland sprak mij erg aan, met name omdat dit een onderbelicht stuk architectuurgeschiedenis is uit een tijd dat Nederland een belangrijke mogenheid was.
Na veel zoeken, mailen etc. was het dan eindelijk rond: Sint Eustatius zou het worden. Het contract was getekend en uit het intensieve emailcontact bleek dat men zeer geïnteresseerd was in mijn komst. Ik zou op Sint Eustatius nieuwe beschrijvingen en foto's maken van de gebouwen die tijdens de WIC waren gebouwd en de bestaande database met gegevens bijwerken. Het zag er per email goed uit: er was huisvesting geregeld, ik kreeg een computer en er zouden mensen zijn die mij zouden kunnen helpen.
Bij aankomst bleken de toezeggingen niet helemaal overeen te komen met wat ik me daarbij voorgesteld had. Wat thuis in Nederland zo goed leek was ter plaatse toch iets anders: er was huisvesting geregeld maar wel in de middle of nowhere. Van enige vorm van vervoer was geen sprake. Ook bleek de organisatie waarvoor ik zou gaan werken niet over een kantoor te beschikken: er zou een computer bij mij thuis worden neergezet. Wat alles extra gecompliceerd maakte was dat mijn contactpersoon op vakantie was zonder haar werk aan iemand over te dragen. Het gevolg was dat niemand echt wist wat ik kwam doen. Tot overmaat van ramp bleek ook nog dat, anders dan me van tevoren verteld was, dat ik alleen op het eiland was. Van 'andere studenten' was geen spoor te bekennen.
Omdat ik met niemand mijn ervaringen en frustraties kon delen of kon overleggen wat te doen, heb ik vrij snel besloten terug te gaan naar Nederland. Het gevolg is dat ik met gemengde gevoelens op mijn stage terugkijk. Ik dacht dat ik alles zo goed had geregeld in Nederland en niets over het hoofd had gezien. Het enige waar ik niet bij stil had gestaan was dat op Sint Eustatius een andere mentaliteit zou heersen en dat ik met verkeerde verwachtingen afreisde.
Terugkijkend denk ik dat ik er niet zo snel meer voor kiezen alleen af te reizen naar het buitenland omdat je er dan echt alleen voor staat. Wat zeker in het geval van minder positieve ervaringen niet fijn is. Positief is wel dat nu zeer goed weet dat hoe goed ik het ook in Nederland regel, ik nooit de situatie daar kan inschatten.
